sana uzak kentlerden birinde zamanin bir yerinde seni ve senli gunleri animsatti aksam gunesi...

onca zamanin ustunde eskimeyen bir dusuncesin simdi

insan hergun animsarmi ayni gozleri

seni seviyordum ve senin haberin yoktu

saclarini izliyordum uzaktan, kulaginin arkasina dususu ve burnun, herkezden baskaydi iste...

guldugu zaman yukariya bakardi;

yukari kalkan basin ve gulen gozlerin vardi...

ne guzeldiler sen bilmiyordun...

ben seni seviyordum...

kalbime sigmiyordu aklimdan gecenler

duvarlara, vitrin camlarina, kaldirimlara carpiyordu

geri donuyordu, cogaliyordu

senin sesini duydugum masalarda erteliyordum herseyi, herseyi erteliyisim oluyordun

kalp agrisi oluyordun,

birlikte soludugumuz sokak isimleri oluyordun,

mevsimler deisiyor ve buyuyorduk,

donemecler geciyor, kopruler goze aliyorduk ve bazen tekin olmayan sularin uzerinden atliyorduk

cesurduk...

ufuk cizgisi maviydi, gun batimi hep turuncu ve kizmiziydi butun karanfiller...

ben seni seviyordum sen bilmiyordun...

sevinclerim oluyordun arasira sen hic bilmiyordun

sonra herhangi biri oldun, butun sevinclerim bittikten sonra

yagmurlar yagdi serin haziran aksamlarina

derken bir gun uzaktan gordum seni...

saclarin bana inat basin herseye meydan okuyarak iste yine ayni

kalbimi acitti her zamanki gibi...

deistik saniyordum ve sen yine bilmiyordun

simdi bunlari anlatsa sana birileri kim bilir ya da bosver bilme en iyisi...